بهش میگفتن اصغر یه تیری .صبح تا شب یه تیر کمون یا به قول خودش (دوشاخه )دستش بود و از چپ وراست هر پرنده ای رو که میدید با تیر میزد .تیرش هم هیچوقت خطا نمیرفت .به همین خاطر بهش میگفتن اصغر یه تیری .اصغر پسر خاله من بود.

تابستون که میشد ،کار منو اصغر و البته بیشتر بچه های محل درست کردن تیرکمان وسنگ پرانی به گنجشک ها ی زبان بسته بود و صد البته بیشتر تیر های من به خطا میرفت .به همین خاطر وقتی با اصغر بودم نمیگذاشت کاری بکنم .به محض دیدن اولین گنجشک یا سیاه کرک یا رنگرز یا کبوتر که روی طره بام یا سیم برق یا هر جای دیگه نشسته بود آرام دستش رو به علامت سکوت روی لب میگذاشت و آهسته به من میگفت :(( دیدیش ؟)) صد البته که دیده بودم .(( با چند تیر بزنمش ؟)) (( با یه تیر! )) .سنگ صفیر کشان از دوشا خه جدا میشد و به سر یا سینه پرنده نگونبخت میخورد و از بالا به زمین سرازیرش میکرد .اصغر تند میدوید وبه یک حرکت، سر پرنده رو با چابکی از تن جدا میکرد و بساط آتشی برپا و دقیقه ای نمیگذاشت که پرنده بیچاره کباب شده وخورده میشد .

بعضی وقتا که میرفتم به اصغر سری بزنم –محله اونها چند خیابان با محل ما فاصله داشت –

میدیدم صدای داد و فریاد همسایه بغل دستیشان (خاله حوری) به آسمان بلند شده و صدالبته از دست اصغر که احتمالا به شیشه های خانه آنها سنگ پرتاب کرده بود .خاله حوری برعکس اسمش خیلی زشت ، بددهن وبی ادب بود .اصغر دوست داشت سر به سرش بگذارد ووقتی صدایش در می آمد نمیدانم کجا غیب میشد .خاله حوری می آمد داخل کوچه و دهان گشادش را باز می کرد و یک ساعت از بالا تا پایین کوچه را فحش میداد بعد از یک ساعت که خسته میشد به خانه اش میرفت و باز میشد صدایش را شنید که داد میزد:(( نازی ؟ نازی ؟باز کدوم گوری رفتی ؟)) نازی دختر خاله حوری بود و برعکس او خیلی زیبا بود .اصلا به مادرش نرفته بود.

یک روز که طبق معمول اصغر غیبش زده بود ، خاله ام به من گفت که بروم و درب پشت بام را ببندم .وقتی بالا رفتم صدای خنده ای توجهم را جلب کرد .نرم و زیبا ... یواشکی سرک کشیدم .اصغر گوشه پشت بام روی تیغه دیوار مشترکشان با منزل خاله حوری آویزان شده بود و سرش را به پایین خم کرده بود .نازی نردبان چوبی را روی دیوار خانه شان گذاشته بود و بالا آمده بود و داشت یواشکی اصغر را میبوسید .از کوچه صدای فحش های خاله حوری می آمد .یک لحظه که صدای فحش قطع شد .هر دو – اصغر و نازی- ایستادند .نازی گفت :(( الان میاد ! من دیگه برم !)) اصغر گفت :((یکی دیگه ! )) من گفتم : (( اصغر، خاله کارت داره !)) هردو چنان جا خوردند که نزد یک بود ناز ی از روی نردبان به پایین پرت شود .اصغر با غیظ پاره آجری به طرفم پرت کرد که به من نخورد .سریع از پله پایین آمدم و فرار کردم .دوستی ما از همان لحظه تمام شد . سالها گذشت و من و اصغر بزرگ شدیم اما همدیگر را کمتر میدیدیم و سعی میکردیم اتفاقی را که باعث شد دوستیمان به هم بخوردرا به روی هم نیاوریم .اصغر به سربازی رفت و می شنیدم که سیگار کشیدن را از دوران سربازی شروع کرده است .کسی هم جلودارش نبود .بعد از مدتی فهمیدم که به دام اعتیاد افتاده است .به چهره اش که نگاه میکردی چیزی جز رخوت و افسردگی نمیدیدی .نازی –دختر همسایه شان - عروسی کرد وبه شهر دیگری رفت .روزی که وسایل نازی را میبردند خوب یاد م است .اصغر در گوشه ای سیگار در دست محو و مات نشسته بود و به ماشین حامل اسباب اثاثیه نازی نگاه میکرد .سیگار دستش را سوزاند اما انگار حسی در بدنش نبود .چشمهایش بی هدف و سرگشته مینمود .گویی هر تکه آن اثاثیه قسمتی از وجودش بود که از او کنده میشد و در ماشین جای میگرفت .نازی از خانه بیرون آمد .اصغر بادیدنش تکانی خورد واز جا بلند شد .اما نازی حتی به سمت اونگاه هم نکرد .سوار ماشین شد و رفت .....چند سال گذشت .  یک روز غروب مشغول نوشتن داستانی بودم که موبایلم زنگ زد .خاله ام بود .گریه کنان گفت که حال اصغر خیلی خراب است و در خانه بستری اش کرده اند .دکتر ها از او قطع امید کرده بودند .هپاتیت سی گرفته بود .اصغر میخواست من را ببیند .خواستم بهانه ای بیاورم اما اصرار بیش از حد خاله راهی برایم نگذاشت .به خانه شان رفتم .رختخواب کهنه ای در گوشه اتاق افتاده بود و اصغر با حالی نزار داشت نفس های آخرش را می کشید .خاله گفت :(( باهاش حرف بزن .میشنا سه تو رو .اما نمیتونه حرف بزنه .)) صورت و بدن اصغر به رنگ زرد در آمده بود . نفس هایش نا منظم و چشمها در چشمخانه به سختی میچرخید .گفتم :(( اصغر. پسر خاله خوبی ؟)) خاله ام گریه اش گرفت و از اتاق بیرون رفت .لبهای اصغر تکانی خورد .سرم را کمی نزدیک بردم اصغر بریده بریده گفت :(( تو ....تو ...میگی ...آه پرنده ها ...راسته؟!..من ...))نتوانست حرف دیگری بزند سرفه امانش نداد .لیوان آبی را که کنار رختخواب  بود به لب خشکیده اش نزدیک کردم .آب را بلعید .اما نتوانست فرو بدهد .چشمهایش بی حرکت ماند و صدای آخرین نفسش بلند و کشیده دراتاق طنین انداخت .

                                                     سعید صادقی /شهریور 86