شنبه ساعت 12 ظهر

هر چی بهش میگفتم گوش نمی کرد .گوش نمیکرد لامذهب !یکسره کبریت میکشید و کبریت های نیم سوخته رو هر جایی که دستش میرسید می انداخت .بعضی وقتها هم ته سیگارش رو پرت میکرد توی کاه و علوفه های خشک شده .سرش داد میکشیدم :( بی مروت کبریت نکش ! خونه خرابم میکنی با این کارات .) نگاه خمارش رو بهم میدوخت و میگفت :(( خان داداش .بی خیالش ! ما که خودمون سوختیم و خاکستر شدیم .دنیا به جهنم .)) می خوابوندم زیر گوشش . داد میزد :(( قاتل ! برادر کش ! قاتل ! ) ) یقه چرکش رو میگرفتم و کشان کشان میبردم و توی طویله حبسش میکردم .می بستمش به تیرک وسط طویله . مثل همین امروز که یک ساعت بود توی طویله فریاد میکشید . گفتم :( اینجا می مونی تا ترک کنی .مفتخور الد نگ !) .داد زد :( من مفتخورم یا تو ؟ سهم الارثم رو بده قاتل ! قا تل ! ) .میگذاشتم تا یکی دو روز بمونه اما به محض اینکه طناب دستاشو باز میکردم مثل  بچه گربه از زیر دستام در میرفت و خودشو به بهرام شل میرسوند و مواد میخرید .هر بار یک تیکه از اسباب اثاثیه منزل رو میبرد و میفروخت و باز روز از نو روزگار از نو .منهم باز  حبسش میکردم .امروز هم بردم و حبسش کردم .به گلبانو –همسرم – گفتم :( حق نداری بازش کنی .حتی اگه رو به موت بود . بذار اون تو بمیره .خونش پای من !).گلبانو چیزی نگفت و مشغول ورز دادن خمیر توی تغار چوبی شد .

                                      **************

یکشنبه ساعت 14 ظهر

موسی در زد و وارد اتاق افسر نگهبان شد .افسر نگهبان، استوار پا به سن گذاشته ای بود  که تازه نهارش را خورده بود و تاقباز روی تخت سربازی افسر نگهبانی دراز کشیده و شکم بزرگش را  با انگشت می خاراند.موسی که وارد شد اخم کرد و گفت :

- چیه این وقت ظهر ؟خیره ؟

موسی من و من کرد و گفت : جناب سروان ! برادرم گم شده .

افسر نگهبان بلند شد و نشست : برزو رو میگی ؟ همون معتاده که ما چند بار گرفتیمش ؟

- بله قربان .

= خوب من چیکار کنم ؟ حتما رفنه جایی نئشه کرده و خوابش گرفته .نگران نباش هر جا باشه وقتی خماری زد به سرش بر میگرده .

- نه جناب سروان . دیروز که از خونه بیرون رفته گاز پیک نیکی رو هم با خودش برده دو هزار تومن هم ازجیب من برداشته یه چاقو هم برده .نمیدونم میخواد چکار کنه .

= خیالت راحت باشه .معتاد جماعت اهل بزن و بکش نیست .

- به هر حال من اومدم گزارش بدم .یه وقت نگین .....

= خوب ! گزارشتو دادی .حالا برو و بذار ما هم به کارامون برسیم .

موسی عقب عقب از دفتر افسر نگهبانی بیرون آمد .استوار زیر لب غرولندی کرد و روی تخت دراز کشید و مشغول خاراندن شکمش شد .

                                           *************

دوشنبه ساعت 20

گزارش افسر نگهبان

مقارن ساعت1830 یوم جاری حسب اعلام یک فقره آتش سوزی در روستای کهریز بالا بلافاصله عوامل به محل عزیمت که مشاهده گردید ؛مقداری از زمین های کشاورزی و خرمن های جمع آوری شده دچار حریق شده که به علت باد شدید دامنه حریق به اطراف کشیده شده است .بلافاصله با عوامل آتش نشانی شهرستان  تماس برقرار که در ساعت 1850 به محل وارد و آتش سوزی در ساعت 1915 خاموش گردید . بر اثرآتش سوزی قریب به 60 هکتار از زمین هابه همراه محصول از بین رفته که تعیین دقیق میزان خسارت منوط به نظر کارشناس می باشد .اهالی محل از این واقعه بسیار ناراحت و به دنبال مسبب یامسببین واقعه میگردند که تا این زمان نتیجه ای حاصل نگردیده است .فعلا امنیت در محل برقرار و نتیجه اقدامات بعدی به عرض خواهد رسید .                                         افسر نگهبان پاسگاه کهریز :ستوان زمردی

                                             *********************

سه شنبه ساعت 8 صبح

افسر نگهبان شیفت جدید تازه تحویل و تحول را در پاسگاه انجام   داده بود که یکی از کارگران باغ قاضی هراسان داخل اتاق شد و خبر داد که یک جسد در نزدیکی دیوار باغ پیدا شده است .

درجه دار جوانی برای بررسی صحت و سقم موضوع به محل رفت . وقتی با خودرو پاسگاه به نزدیکی باغ رسیدند ،جمعیت زیادی از اهالی آنجا ایستاده بودند  .درجه دار تخته کارش را به همراه چند برگ کاغذ و کاربن برداشت و مردم را کنار زد تا به کنار جسد رسید .پای دیوار ،کنار یک درخت تنومند مرد جوانی خود را به دار زده بود .کمی که نزدیکتر رفت اورا شناخت .برزو بود ! برادر معتاد موسی . با  طناب زرد رنگی از  گردن آویزان شده بود که یک سر طناب به شاخه قطور درخت گردو و سر دیگر حلقه شده و به دور گردن جسد افتاده بود در حالی که یالای قسمتی که به گردن افتاده بود باز بود و طناب کامل به آن نچسبیده بود. پاهای جسد روی زمین بود و چنین می ما نست که مردی در حال زمین خوردن در هوا آویزان شده باشد .کنار پای جسد یک عدد سرنگ و قاشق سیاه شده و بقایای آتش خاکستر  شده شب قبل قرار داشت .  روی دستهای جسد آثار تزریق به چشم می خورد و کف سفید رنگی از گوشه لبش روی لباس چرک و کثیفش راه افتاده بود که مگس ها را به دور خود جمع کرده بود . درجه دار با تعجب به خود گفت :(( این که پاهاش رو زمینه ؟ پس چطور خفه شده ؟! )) .جسد تا آمدن پزشک قا نونی و قاضی کشیک همان طور سر پا باقی ماند  .

                                     ***********************

دوشنبه ساعت 12 شب

باد به آرامی شاخ و برگ درختان باغ قاضی را تکان میداد . هوا مهتابی بود .یک شب خنک تابستان . برزو زیر درخت گردو  آتشی روشن کرده بود و برای خودش آواز غمناکی را زیر لب زمزمه می کرد :( بی وفا  تو نکشم بیل موتم بیا  / نازنین هوشکم کردی چی تل گیاه .....)*

باد بوی زمین های سوخته و خاکستر شده را در هوا پخش می کرد . برزو پوز خندی زد :(( خان داداش !ما که خودمون سوختیم و خاکستر شدیم .باقی دنیا هم به جهنم !)) قاشق استیل را که در دستش بود روی آتش گرفت تا مایع سفید داخلش به جوش آمد و غلیظ شد . بعد آنرا به سرنگ کشید ؛ رگش را  پیدا کرد و سرنگ را آرام آرام تزریق کرد .خون را از رگ بیرون کشید و دوباره تزریق کرد .سرنگ را روی زمین انداخت و سررا به دیوار تکیه داد .عرق سردی به صورتش نشست . چشم ها را بست و غرق نشئه افیون شد .چنان در حال خود غرق بود که صدای پای  سایه سیاهی را که به او نزدیک میشد ؛ نشنید  .سایه به روبروی برزو رسید .

اگر برزو چشم هایش را باز می کرد می توانست برق نفرت را در چشم های سایه ببیند .

سایه ازداخل جیب کتش طناب زرد رنگی بیرون آورد و حلقه کرد . برزو زیر لب در حال نئشه گی آواز می خواند . طناب به دور شاخه قطور درخت بسته شد .سایه جلو آمد و زیر بغل برزو را گرفت واز زمین بلندش کرد .برزو نالید :(( ولم کن ! چیکارم داری ؟)) .سایه طناب را به گردن برزو انداخت و بازوهایش را محکم گرفت و وزن بدن خود را روی او انداخت .مثل دو نفر که در آغوش هم از بالای یک ارتفاع در حال سقوط باشند . برزو تکانی خورد و خر خرناله مانندی از سینه اش بیرون داد اما به دو دقیقه نرسید که ساکت شد و بی حرکت ماند .سایه او را رها کرد و نگاهش کرد مردی که در حال سقوط بود و دستهایش چنان آویزان در دو طرف بدن ایستاده بود که سایه ترسید او دستهایش را دراز کند و قاتلش را در آغوش بگیرد . عقب عقب رفت و پا به فرار گذاشت .وقتی به زمین های سوخته رسید ناکهان صدای فریادی اورا در جا میخکوب کرد :(( قا.....تل! ...برا...در...کش!..)) به زمین خورد و صورتش در خاکستر فرورفت .بلند شد و به سمت آبادی فرار کرد .باد با خود بوی زمین های سوخته و خاکستر شده را می آورد .

                                                                      پایان .28/11/85*

بی وفا! تو مرا نکش تا  مرگم بیاید / نازنین ! مرا چون ساقه نازک گیاه خشک کردی ))